Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home3/iransaf1/public_html/libraries/cms/application/cms.php on line 464
تجهیزات ایمنی ایران و امدادو نجات - هارنس

Warning: A non-numeric value encountered in /home3/iransaf1/public_html/plugins/system/helix/core/helix.php on line 548

Warning: A non-numeric value encountered in /home3/iransaf1/public_html/plugins/system/helix/core/helix.php on line 548

Warning: A non-numeric value encountered in /home3/iransaf1/public_html/plugins/system/helix/core/helix.php on line 548

Warning: A non-numeric value encountered in /home3/iransaf1/public_html/plugins/system/helix/core/helix.php on line 548

هارنس - کایا KAYA SAFETY

 

هارنس فول بادی، هارنس شورتی، هارنس جلوگیری از سقوط، هارنس امداد و نجات، هارنس موقعیت گیری، کمربند تمام بند ساده، کمربند تمام بدن شک دار، کمربند کار در ارتفاع، شورت بلت

 

 

     

 

 P-451 PO

 

 

 

 

P-455 YO 

 

 

 

 

POWER ACCESS 

 

 

 

   

 

P-451 AS

 

 

 

 

P-453 Y

 

 

 

 

P-453 O

 

 

 

   

 

HR-2

 

 

 

RH-2

 

 

 

RH-1

 

 

     

 

RH-3

 

 DH-40 

 

I-451  


هارنس یا حمایل بند

 

تاریخچه هارنس

تقریبا همه ما عکس کارگرانی را که روی یک اسکلت فلزی نشسته اند و مشغول خواندن روزنامه هستند، دیده ایم.

 

این عکس نمادی از اولین کسانی است که در ارتفاع کار می کردند. نمادی از زمانی که تلفات ناشی از سقوط از ارتفاع بسیار زیاد بود و کارفرمایان توجهی به ایمنی کارگرانی که در ارتفاع کار می کردند، نداشتند. تفکر غالب بر این نوع از کار این بود که هر کس مسئول جان خود است و بقیه در قبال جان او مسئولیتی ندارند. هر چند در آن زمان نیز کمربند های ایمنی کار در ارتفاع نیز وجود داشته است، اما از نظر بیشتر کارگران این کمربندها سنگین و بدون استفاده بودند و باعث کندی سرعت کار کردن می شدند. اما بعدها با تصویب قانون بهداشت و ایمنی شغلی ( OSHA ) که عواقب قانونی و قضایی را به عرصه وارد کرد و با کارفرمایان متخلف به شدت برخورد می نمود، کارفرمایان را وادار به افزایش ایمنی و در نتیجه کاهش چشمگیر حوادث و پیشرفت روز افزون تجهیزات ایمنی نمود. یکی از این تجهیزات بسیار مهم هارنس یا حمایل بند است.

هارنس یا همان حمایل بند چیست؟

انواع هارنس
بر اساس تعریف فرهنگ لغت کمبریج هارنس ( یا حمایل بند ) وسیله ای است دارای تسمه و کمربند که به منظور کنترل یا نگهداری یک فرد، حیوان یا شئ، استفاده می شود.
لینک منبع : https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/harness

اما در فرهنگ لغت دهخدا معادل فارسی لغت هارنس به شرح زیر است : حمایل . [ ح َ ی ِ ] (ع اِ) حَمائِل . ج ِ حمالة، در گردن آویخته . دوال شمشیر و آنچه در بر اندازند. جواهر و زرینه که زنان در گردن اندازند و از زیربغل بدر آورند. (یادداشت مرحوم دهخدا) :
دو ساعد را حمایل کرد بر من
فروآویخت از من چون حمایل .

بر اساس تعاریف بالا هارنس یا حمایل بند شامل طیف گسترده ای از تجهیزات می شوند. ( مانند : کمربند،چتر نجات، هارنس های کودکان و … ) هر کدام از این هارنس ها دسته بندی خود را دارند و بر اساس استاندارد های مختلف و خاص خود ساخته می شوند. در این مطلب ما به بررسی هارنس های کار در ارتفاع می پردازیم و استاندارد های این دسته از حمایل بند ها را معرفی می کنیم، مهمترین استاندارد این نوع هارنس را شرح می دهیم و به باید و نباید های آن می پردازیم.

هارنس یا حمایل بندهای کار در ارتفاع
کمبرند ایمنی سابق که هیچ شباهتی به نسخه اولیه خودش ندارد. بنابر نظر بسیاری از کارشناسان، صنعت‌کار در ارتفاع این ابزار مهم و حیاتی را مدیون رشته ورزشی کوهنوردی و صخره نوردی است. البته این دو کار شباهت های فراوانی به یکدیگر دارند و حتی بعضی از تجهیزات آن ها مشترک است، اما در ماهیت و نوع کارشان تفاوت های زیادی وجود دارد.

برای کار در ارتفاع هارنس های بسیاری طراحی و ساخته شده است که هر روز بر تعداد، تنوع، و میزان ایمنی این هارنس ها افزوده می شود. اما اساس کار همه آن ها یک هدف است : محدود نمودن و جلوگیری از سقوط  فردی که در ارتفاع کار می کند.

در حال حاضر پنج دسته مختلف از هارنس با سیستم محافظت در برابر سقوط موجود است. آن ها به ترتیب هارنس های جلوگیری کننده از سقوط ( محدود کننده کار )، دسترسی با طناب، موقعیت دهنده به کار، محدود کننده سقوط و هارنس های نجات هستند. چهار هارنس اول را می توان برای کار در ارتفاع استفاده کرد. هر کدام از این هارنس ها ملزومات و یا قوانین خاص خود را دارد. توجه به این نکته حائز اهمیت است که هارنس های دسترسی با طناب نوعی از هارنس های موقعیت دهنده به کار می باشند.

برای هر فعالیتی در ارتفاع انجام می شود بسته به نوع کار، هارنس و یا کمربند ایمنی مخصوص و ویژه همان نوع از کار باید مورد استفاده قرار بگیرد

 

هارنس های دسترسی با طناب

این هارنس ها برای کار در شرایط معلق و نگهداری فرد به صورتی که دستان شخص کاملا آزاد باشد، طراحی و ساخته می شوند. از گذشته تکنسین های دسترسی با طناب از یک هارنس نیم تنه به همراه یک بند سینه و یا یک هارنس سینه ای استفاده می کردند. این ترکیب دو هدف را ممکن می ساخت. یکی نگهداری ابزار صعود در راستای صحیح و دومی کمک به نگهداری صحیح تر تکنسین در راستای درست، بهتر از وضعیتی که هارنس نیم تنه به تنهایی آن را شکل می دهد. هرچند این ترکیب امروزه نیز رایج است، اما امروزه یکی از ابزار های رایج و جایگزین هارنس های تمام تنه و کامل است که علاوه بر ویژگی های کاری و اساسی هارنس های نیم تنه، قسمت دوم و سینه ای را که در بالا ذکر شد را به همراه دارند. همچنین این خصوصیت که نقطه اتصال بسیار قوی را برای اتصال ابزار پشتیبان فراهم می کند. کسی که این هارنس ها پوشیده است همیشه در حالت رو به بالا و ایستاده قرار می گیرد بنابراین اگر سقوط برای تکنسین اتفاق بیافتد، احتمال بروز ضربه هیپرتسکونی سر (حرکت شلاقی گردن ) کاهش می یابد. این هارنس ها معمولا مطابق با استاندار های مربوط به هارنس های مهار سقوط مطابقت دارند و قدرت و قابلیت استفاده در سایر فعالیت های کار در ارتفاع را دارند.

بر اساس ضوابط های ایراتا هارنس های مورد استفاده در دسترسی با طناب باید قابلیت پشتیبانی از کاربر را در شرایط مختلف داشته باشند.( به عنوان مثال هنگام کار کردن یا انتظار برای نجات توسط سایر تکنسین ها ) این قابلیت باید به گونه ای طراحی شود که کوچکترین خللی به اجرای درست عملکرد سایر تجهیزات و ابزار ها وارد نکند. قبل از اولین استفاده از یک هارنس کاربر باید یک تست استفاده از هارنس در حالت معلق در یک محیط ایمن انجام دهد تا مطمئن شود که هارنس مناسب و راحت است و قابلیت تنظیم جهت سایز شدن نسبت به بدن کاربر را دارد.

 

شاخص های مهم در انتخاب یک هارنس مناسب برای دسترسی با طناب:

قابلیت تنظیم سایز برای تکنسین برای وقتی که بیشترین و کمترین لباس را بر تن دارد.

بر اساس کاربرد و نوع کاری که در ارتفاع انجام می شود پاسخگو بوده و پشتیبانی لازم را فراهم کند.

قابلیت اتصال ابزارهای صعود، ابزار های فرود، ابزار های پشتیبان، لنیارد های تهجیزات و لنیاردهای کارگاهی قابلیت اتصال و کار کردن با صندلی ( یا پودیم )

مقاوم بودن قسمت های تنظیم کننده هارنس در برابر لغزش ( تغییر سایز آهسته در اثر فشار )

مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش

مقاومت در برابر مواد شیمیایی، سایش و خراشیدگی

 


هارنس های جلوگیری از سقوط


شرایط جلوگیری از سقوط به شرایطی اطلاق می شود که با توجه به تمهیداتی که برای انجام پروژه اندیشیده می شود به هیچ وجه امکان سقوط فرد وجود ندارد. برای این منظور از نرده ها، حفاظ ها و یا از کمربند و یا هارنس که به وسیله یه طناب ویا لنیارد ( طول طناب و یا لنیارد کوتاه تر اولین جایی است که امکان سقوط وجود دارد ) به یک تکیه گاه متصل است، استفاده می کنند.

برای شرایط جلوگیری از سقوط که امکان سقوط وجود ندارد یک کمربند ساده را می توان به عنوان یک عامل اصلی برای جلوگیری از ورود فرد به ناحیه ای که در آن خطر سقوط وجود دارد، در نظر گرفت. در هر صورت باید برای مشکلات و خطرات پیش بینی شده و اتفاقات غیر منتظره ، چاره ای اندشید. بر اساس محل کار و سایت کارگاهی یک کمربند موقعیت دهنده، یک هارنس موقعیت دهنده و یا حتی یک هارنس تمام بدن را برای احتیاط می توان در نظر گرفت.

 


هارنس موقعیت دهی به کار و سیستم جلوگیری از سقوط

گاهی اوقات لازم است تا تکنسین از یک سازه مانند دکل بالا برود و برای مدتی در قسمتی از یک سازه مستقر شود و فعالیتی در قسمتی از سازه انجام دهد. برای این نوع کار از سیستم موقعیت دهی به کار نیاز است. سیستم های موقعیت دهی به کار معمولا از یک هارنس تمام بدن با یک نقطه ی اتصال برای موقعیت دادن به کار ( مانند یک نقطه اتصال افقی و یا دو نقطه اتصال افقی ) و سیستم محدود کننده سقوط با یک نقطه اتصال سینه ای یا پشتی استفاده کنند.

سیستم موقعیت دهی به کار در سطوح عمودی

سیستم موقعیت دهنده به کار در سطوح شیب دار

هارنس هایی که برای این نوع از کار در ارتفاع استفاده می شوند برای کار معلق طراحی نشده اند و معمولا برای موقعیت دهی به تکنسین به صورتی که دستان تکنسین کاملا آزاد باشد، ساخته می شوند. 

 

هارنس های محدود کننده سقوط

سیستم های محدود کننده سقوط

در هنگام کار روی پشت بام، سطوح شیبدار، نردبان و بسیاری دیگر فعالیت هایی که در ارتفاع انجام می گیرند این امکان وجود دارد که تکنسین کار در ارتفاع دچار سقوط از ارتفاع شود. سیستم محدود کننده سقوط برای زمانی است که سقوط رخ دهد. این سیستم طول سقوط را ایمن می کند و جان کاربر را نجات می دهد. این سیستم به جز در شرایط جلوگیری از سقوط، در سایر هارنس ها از جمله موقعیت دهی به کار، دسترسی با طناب، و … تعبیه شده است. اما در برخی از موقعیت ها مانند کار روی پشت بام ها به تنهایی استفاده می شود.

یک سسیتم محدود کننده سقوط باید دارای یک هارنس تمام بدن باشد. معمولا در هارنس هایی که برای این سیستم طراحی می شوند محل اتصال سیستم محدود کننده سقوط با یک حرف بزرگ A مشخص می شوند، که یا بالای سینه و یا در قسمت پشتی قرار دارند و باید دقیق در مرکز این نقاط اتصال، نصب گردنند. هر کدام از این محل اتصال بالای سینه و در قسمت پشت محدودیت ها و مزایای خود را دارند و کاربر باید قبل از اتصال به این نقاط محدودیت هر نقطه را بداند و نسبت به آن آگاهی داشته باشد.

در صورتی که نقطه اتصال ابزار محدود کننده سقوط در مرکز نباشد ( به عنوان مثال روی شانه باشد ) به صورتی که اگر کاربر روی هارنس معلق شود ، بار روی مرکز هارنس قرار نگیرد، نباید از آن استفاده کرد.

در بعضی از هارنس های تمام بدن چند نقطه برای اتصال لنیارد ها جهت جلوگیری از ایجاد مزاحمت برای تکنسین در حین انجام کار، تعبیه شده است. باید دقت کرد از این نقاط برای اتصال ابزار های محدود کننده سقوط استفاده نکرد. برای جلوگیری از هر گونه اشتباه بهتر است از دستوالعمل سازنده هارنس قبل از استفاده پیروی کرد.

 

هارنس های امداد و نجات

این هارنس برای عملیات های امداد و نجات طراحی و ساخته می شوند. به طور معمول استحکام این هارنس ها از هارنس های معمولی بیشتر است و دارای نقاط اتصال بیشتری هستند، همچنین این هارنس ها باید راحتی و انعطاف پذیری بالایی داشته باشند.
استاندارد ساخت این هارنس ها با سایر حمایل بند ها تفاوت دارد. استاندارد ساخت هارنس های امداد و نجات EN1497 می باشد.

با توجه به اینکه هارنس هایی که برای دسترسی با طناب در بازار موجود است را می توان برای سایر فعالیت هایی که در ارتفاع انجام می شود، مورد استفاده قرار داد به تشریح استاندارد ۲۰۰۲ ۳۶۱ EN می پردازیم.

این استاندارد برای هارنس هایی است که برای دسترسی با طناب استفاده می شود.

استاندارد ۲۰۰۲ ۳۶۱ EN

این استاندارد اروپایی الزامات هارنس ها، برچسب ها، روش های آزمایش هارنس، الزامات درج شده توسط شرکت سازنده و بسته بندی هارنس ها را بیان می کند. سایر روش های پشتیبانی از بدن که در سایر استاندارد اروپایی مانند EN 358 و EN 813 و یا EN 1497 ممکن است بخشی شامل هارنس ها داشته باشند. سیستم های محدود کننده سقوط در استاندارد EN 363 شرح داده شده اند.

ارجاع ها
سایر مراجع به روز یا قدیمی که به این استاندارد ارجاع داده شده اند بایستی ارجاعات خود را به روز رسانی کنند یا با انتشار اصلاحیه آن ها را تصحیح نمایند.

358 EN تجهیزات حفاظت فردی برای موقعیت دهی به کار و جلوگیری از سقوط از ارتفاع ( کمربندهای موقعیت دهی به کار و لنیارد های جلوگیری از سقوط )

EN 362:1992 تجهیزات حفاظت فردی در برابر سقوط از ارتفاع ( اتصال دهنده ها )

EN 363:2002 تجهیزات حفاظت فردی در برابر سقوط از ارتفاع ( سیستم های محدود کننده سقوط )

EN 364:1992 تجهیزات حفاظت فردی در برابر سقوط از ارتفاع ( روش های آزمایش ها )

EN 365:1992 تجهیزات حفاظت فردی در برابر سقوط از ارتفاع ( الزامات عمومی برای استفاده و نشانه گذاری روی هارنس ها )

EN 813 تجهیزات حفاظت فردی در برابر سقوط از ارتفاع ( هارنس های نیم تنه )

EN 892 تجهیزات کوهنوردی، طناب های دینامیک کوهنوردی، الزامات ایمنی و روش های آزمایش

 

تعاریف و اصطلاحات

در این استاندارد از لغات و تعاریف زیر استفاده شده است :

هارنس تمام بدن
هارنس اولین جزء پشتیبانی از بدن به عنوان بخشی از سیستم محدود کننده سقوط است. یک هارنس تمام بدن می تواند شامل تسمه ، کمربند، تنظیم کننده ها، قلاب ها و سایر عناصردیگر باشد به صورتی که از تمام بدن کاربر حمایت و پشتیبانی لازم را در هنگام سقوط و پس از یک سقوط، انجام دهد. ( EN 363)

تسمه های اولیه / تسمه های ثانویه
تسمه های اولیه آن دسته از تسمه ها هستند که که توسط شرکت سازنده برای حفظ و نگهداری و یا اعمال فشاربر روی بدن کاربر، در هنگام سقوط و پس از آن تعبیه شده اند. سایر تسمه ها جزء تسمه های ثانویه هستند.

عناصر اتصال
نقاط خاصی که برای اتصال اجزا و یا زیر مجموعه های سیستم تعبیه شده اند.

الزامات

طراحی و ساختار ارگونومیکی

الزمات عمومی برای طراحی و ارگونومیک بودن هارنس باید بر اساس ۴٫۱ از EN 363:2002 باشد.

مواد سازنده و ساختار هارنس

تسمه ها و نخ هایی که در دوخت هارنس استفاده می شوند باید از جنس فیلامنت تازه ( غیر بازیافتی ) و یا از فیلامنت فیبری چند کاره مناسب باشند.

حداقل استحکام این نخ های مصنوعی باید 0,6 N/tex. باشد.

یک هارنس تمام بدن باید به وسیله تسمه و یا سایر عناصر، ناحیه لگن و شانه ها را تحت پوششش قرار دهد. یک هارنس تمام بدن باید مطابق با سایز کاربر باشد، برای این منظور می توان از عناصر تنظیم کننده استفاده کرد.

تسمه ها نباید از موقعیت خود روی بدن خارج شوند و یا خود به خود شل شوند.

عرض تسمه های اولیه باید حداقل ۴۰ میلی متر باشد و عرض تسمه های ثانویه باید حداقل ۲۰ میلی متر باشد.

در هنگام تست هارنس طبق بخش ۵٫۱ باید پشتیبانی و اعمال فشار از طریق تسمه های اولیه انجام شود.

عناصر محدود کننده سقوط می تواند روی هارنس بالاتر از مرکز ثقل، قسمت پشتی هارنس و یا روی هر دو شانه نصب شوند.

هارنس تمام بدن ممکن است داخل لباس قرار گیرد.

اتصالات فلزی باید با الزامات حفاظت از خوردگی مشخص شده در بند ۴-۴ از EN 362: 1992 مطابقت داشته باشد.

استحکام استاتیک
هنگامی که قسمت های مختلف اتصال هارنس مطابق با ۵٫۱٫۴٫۲ از EN 364:1992 با نیروی ۱۵ کیلو نیوتون و همچنین مطابق با ۵٫۱٫۴٫۳ از EN 364:1992 با نیروی ۱۰ کیلو نیوتون آزمایش می شوند، دامی نباید از هارنس رها شود.

عملکرد دینامیک
هنگامی که مطابق با بخش ۵/۲ هارنس با یک دامی به جرم ۱۰۰ کیلوگرم و سقوط از ارتفاع ۴ متری ،مورد آزمایش قرار گرفت باید دو آزمایش موفقیت آمیز را پشت سر گذاشته و در برابر ضربه مقاومت کند. ( یک ازمایش با یک نمونه دامی بالا تنه و آزمایش دوم با یک دامی پایین تنه ) نباید دامی از داخل هارنس خارج شود. پس از هر بار آزمایش و سقوط، دامی باید در موقعیتی که سرش در قسمت بالا قرار گرفته باشد معلق باشد، و همچنین زاویه بین امتداد محور سینه ای دامی و محور عمودی نباید بیشتر از ۵۰ درجه باشد.

عناصر و تجهیزات اضافه هارنس ها
به طور معمول هارنس های تمام بدن را با ابزار و تجهیزاتی که بتوان از این هارنس برای کارهای جلوگیری از سقوط و یا موقعیت دهنده به کار استفاده کرد، تجهیز می کنند.

برچسب اطلاعات هارنس
نشانه گذاری روی هارنس باید الزامات ۲٫۲ از EN 365:1992 را داشته باشد و زبان نوشته باید طبق زبان رسمی کشور مقصد باشد. همچنین باید دارای موارد زیر باشد

یک نشانه تصویری تا کاربر را متوجه الزام مطالعه اطلاعات درج شده کند.

یک علامت بزرگ با حرف A که محل اتصال ابزار های پشتیبان را مشخص کند.

نوع و یا مدل هارنس تمام بدن

شماره استانداردی که بر اساس آن ساخته شده است ( مثلا EN 361 )

اطلاعاتی که باید توسط شرکت سازنده روی هارنس درج شوند :
اطلاعاتی را که شرکت سازنده روی هارنس درج می کند باید به زبان رسمی کشور مقصد نوشته شود که شامل موارد زیر است :

جهت صحیح پوشیدن هارنس

شرایطی که هارنس باید در آن نگهداری شود.

مشخصاتی که برای اعتماد به نقطه اتصال نیاز است.

چگونه تکیه گاه قابل اعتماد را به خود وصل کنیم، روش اتصال زیر مجموعه ها، شوک گیر ها، لنیارد ها و اتصال دهنده ها و سایر عناصر محدود کننده سقوط

کدام نقطه اتصال برای اتصال ابزار پشتیبان و یا ابزار موقعیت دهی به کار است

چگونه مطمئن شویم ابزاری که استفاده می کنیم با هارنس سازگار است ( به عنوان مثال ارجاع به یک استاندارد اروپایی )

موادی که هارنس از آن ساخته شده است

محدویت های موادی که هارنس از آن ساخته شده است. به عنوان مثال دمای هوا و مواد شیمیایی، ابزار آلات تیز، الکتریسته و …

نحوه تمیز نمودن هارنس به روش درست و بدون آسیب

در صورت امکان طول عمر مفید محصول

نوع استاندارد


چگونه هارنس بپوشیم؟

تنظیم کمربند کمری هارنس
به طور معمول کمربند قسمت کمر اولین جایی از هارنس است که تنظیم می شود. این قسمت تا جایی تنگ و محکم شود که بتواند بدن را به خوبی نگه دارد، اما نباید خیلی زیاد تنگ شود تا باعث فشار به بدن و اذیت شدن کاربر نگردد.

موقعیت کمربند هارنس روی کمر
کمربند باید روی کمر قرار گیرد درست بالای نشیمن گاه مطابق با تصویر زیر

موقعیت گیره های کناری کمر هارنس
گیره هایی که برای اتصال در دو طرف هارنس تعبیه شده اند باید دقیقا در دو طرف کمر قرار گیرند. این نقاط نباید به قسمت پشت کمر و یا جلوی شکم متمایل گردند.

تنظیم نقطه اتصال جلو هارنس 
با استفاده از قلاب ها نقطه اتصال قسمت جلوی هارنس را، دقیقا” در مرکز قرار دهید.

تنظیم حلقه های پایی هارنس
حلقه های پا باید به اندازه ای تنگ شوند که بتوان یک کف دست را بین حلقه و پا قرار داد.

توجه داشته باشید که میزان تنگ و یا گشاد بودن حلقه های پا بر ارتفاع نقطه ی اتصال جلوی هارنس تاثیر می گذارد. هرچه حلقه های پا تنگ تر باشد نقطه اتصال روی شکم ventral point پایین تر خواهد بود.

تنظیم کمربند های شانه ای هارنس
تنظیم بند های شانه‌ایی هارنس بستگی به نوع کار دارد، برای مثال در حالت دسترسی با طناب و شرایط کار معلق، این بند ها باید به خوبی تنگ شوند. این بند ها باید در راستای قفسه سینه قرار گیرند.

تنظیم تسمه ها پشتی هارنس
 این تسمه ها باید بین کتف ها قرار گیرند.

 

خطرات هارنس

یک حمایل بند یکی از مهمترین اجزاء کار در ارتفاع است. ایمنی یک هارنس از مهمترین نکاتی است که تکنسین ها و کارفرمایان باید به آن توجه داشته باشند. مهمترین خطرات استفاده از این ابزار ناشی از عدم رعایت قوانین و قواعد ایمنی است. مهترین اشتباهات خطر ساز در هنگام استفاده از هارنس به شرح زیر است :

استفاده نکردن از هارنس استاندارد
عدم استفاده از هارنس استاندارد و خرید یک هارنس غیر ایمن از بزرگترین اشتباهاتی است که کارفرمایان بی مسئولیت و گاهی حتی کارگران کار در ارتفاع انجام می دهند. یک هارنس فاقد استاندارد علاوه بر عدم حفظ جان افراد، بسیار دست و پا و گیر و نامناسب است.

عدم سایز کردن هارنس
یکی از مهمترین مهارت هایی که در طی دوره آموزشی ایراتا به تکنسین های دسترسی با طناب آموزش داده می شود نحوه سایز کردن هارنس است به صورتی که علاوه ایمنی، راحتی و امکان انجام فعالیت به صورت آزادانه را به تکنسین بدهد.
درصورتی که هارنس فیت نباشد امکان افتادن و خارج شدن تمام و یا بخشی از بدن کاربر، به بیرون هارنس و یا سقوط کاربر، بسیار زیاد است، برعکس در صورتی که هارنس بیش از اندازه تنگ شود علاوه بر فشار روی کاربر امکان لخته شدن خون در قسمت های مختلف بدن و حتی بیهوشی کاربر وجود دارد.

نا مرتب بودن هارنس ( پیچ و تاب خوردن تسمه ها و کمربند ها )
یکی از مهمترین اصول کار ایمن در ارتفاع رعایت نظم و انظباط است. در صورتی که در هر قسمت از کار نظم رعایت نشود مشکلی پیش خواهد آمد و به دلیل حساسیت کار در ارتفاع، این مشکل می تواند جان یک یا چند نفر را به مخاطره بیاندازد.
در صورت پیچ و تاب خوردن تسمه ها فشار وارده به بدن کاربر زیاد شده، امکان آسیب به هارنس وجود دارد و همچنین امکان انجام کار در ارتفاع سخت خواد شد.

عدم بازرسی هارنس
یکی از آموزش های اولیه ای که به یک تکنسین کار در ارتفاع در دوره آموزشی ایراتا تدریس می شود، نحوه بازرسی هارنس قبل از هر بار استفاده است. هارنس باید فاقد هرگونه بریدگی، سوختگی، باز شدن دوخت، زنگ زدن قسمت های فلزی و… باشد.

 

 

 

 

 

تماس باما

آدرس: تهران، میدان حسن آباد، نبش کوچه شهید شجاعی، بازارچه پایتخت، پلاک 2/10

تلفن: 66731552-021

موبایل:09126432677

نماینده برند KAYA SAFETY در ایران

نماینده فروش برند SKYLOTEC آلمان  و

CT ایتالیا

نظر سنجی

آمار بازدید

امروز483
دیروز798
این هفته4601
این ماه3053
مجموع339312

شنبه, 14 تیر 1399 22:49